Kısa Öykü: Istvan Örkeny

Temmuz 27, 2011

Yuva
Istvan Örkeny, Macaristan (1912-1979)

Küçük kız daha dört yaşındaydı, biriktirdiği azıcık anı da muhtemelen çoktan uçup gitmişti aklından, annesi kendilerini bekleyen değişikliğe hazırlamak için onu dikenli tellerin yanına götürdü ve oradan, uzakta giden treni gösterdi.

-Mutlu değil misin? Bak, o tren bizi de eve götürecek.

-Peki o zaman ne olacak?

-O zaman kendi evimizde olacağız.

-Ne demek kendi evinde olmak? -diye sordu küçük kız.

-Yani eskiden yaşadığımız yere döneceğiz.

-Ne var ki orada?

-Küçük ayıcığını hatırlamıyor musun yoksa? Belki bebeklerin de duruyordur hâlâ.

-Anne, evde de nöbetçiler var mı?

-Hayır, evlerde nöbetçi olmaz.

-Oradan kaçabilir miyiz yani?

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: