Wislawa Szymborska: Bir Öykü, Bir Şiir

Eylül 15, 2011

Birkaç balıkçı denizden bir şişe çıkardılar

Bir gün, birkaç balıkçı denizden bir şişe çıkardılar. Şişenin içinde bir kağıt vardı, kağıtta da şu kelimeler: “İmdat!, buradayım. Okyanus beni bu ıssız adaya sürükledi. Kıyıdayım ve yardım bekliyorum. Acele edin, buradayım!”

-Hiç tarih yok, iş işten geçmiştir çoktan.- dedi birinci balıkçı- Şişe buraya varıncaya dek uzun zaman yol almış olmalı denizde.

-Yer de belirtilmemiş. -dedi ikinci balıkçı- Hangi okyanus olduğu bile belli değil.

-Ne çok geç, ne de çok uzak. -dedi üçüncü balıkçı- “Buradayım” adası her yerdedir.

Ortam birden rahatsız edici bir hal aldı, bir sessizlik çöktü. Genel gerçeklerin böyle bir sorunu vardır.


Vietnam

Kadın, adın ne? –Bilmiyorum.
Ne zaman doğdun, nerelisin? –Bilmiyorum.
Neden kazdın bu sığınağı? –Bilmiyorum.
Ne zamandır gizleniyorsun? –Bilmiyorum.
Neden ısırdın parmağımı? –Bilmiyorum.
Sana bir şey yapmayacağımızı biliyor musun? –Bilmiyorum.
Kimden tarafsın? –Bilmiyorum.
Savaştayız, seçmen gerek. –Bilmiyorum.
Köyün hâlâ duruyor mu yerinde? –Bilmiyorum.
Bu çocuklar senin mi? –Evet.

Reklamlar

3 Yanıt to “Wislawa Szymborska: Bir Öykü, Bir Şiir”

  1. zeynep said

    ismini ilk kez duyduğum bir yazar, bu iyi öykü ve şiiriyle yeni bir yazarla bir an önce tanışmak heyecanını duyurdunuz, teşekkürler..

  2. Pola said

    Wisława Szymborska – „Boşanma”

    Çocuklar için hayatlarında dünyanın ilk sonu.
    Kedi için yeni sahip.
    Köpek için yeni sahip.
    Mobilyalar için merdiven, gümbürtü ve taşınma.
    Duvarlar için resimlerin yerlerindeki açık kareler.
    Komşular için ilginç bir konu, sıkıntıdan kaçış.
    Araba için iki tane olsaydı daha iyi olacaktı.
    Romanlar ve şiirler için – tamam, ne istersen al.
    Ansiklopedi ve video sorunu daha zorlu,
    bir de doğru yazım imla kılavuzu sorunu,
    orada iki adla ilgili konunun ipucu var galiba –
    „ve” bağlacı henüz mü birbirlerine bağlar,
    nokta artık mı birbirlerinden ayırır.

    Çeviri: Pola Bielecka

    • BulentKa said

      Dziękuję!

      Muzeum

      Są talerze, ale nie ma apetytu.
      Są obrączki, ale nie m wzajemności
      od co najmniej trzystu lat.

      Jest wachlarz – gdzie rumieńce?
      Są miecze – gdzie gniew?
      I lutnia ani brzęknie o szarej godzinie.

      Z braku wieczności zgromadzono
      dziesięć tysięcy starych rzeczy.
      Omszały woźny drzemie słodko
      zwiesiwszy wąsy nad gablotką.

      Metale, glina, piórko ptasie
      cichutko tryumfują w czasie.
      Chichocze tylko szpilka po śmieszce z Egiptu.

      Korona przeczekała głowę.
      Przegrała dłoń do rękawicy.
      Zwyciężył prawy but nad nogą.

      Co do mnie, żyję, proszę wierzyć.
      Mój wyścig z suknią nadal trwa.
      A jaki ona upór ma!
      A jak by ona chciała przeżyć!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: