Tomas Tranströmer: İki Şiir

Ekim 9, 2011

Ağaç ve Gök

Yağmurda yürüyen bir ağaç var,
hızla geçiyor yanımızdan, kayboluyor yoğun grilikte.
İşleri var yetiştirmesi gereken. Yağmurdan hayat
devşiriyor, karatavuklar gibi meyve bahçesinde.

Yağmur durduğunda ağaç da duruyor.
Orada, tertemiz gecenin içinde
bekliyor, hani kar yağarken biz de durup bakarız ya,
tek tek çiçek gibi açar kar taneleri gökyüzünde.

Çift

Işığı söndürüyorlar ve lambanın beyaz gölgesi
bir süre daha ışıyor tümüyle yok olmadan önce, karanlık dolu
bir bardakta çözünen bir tabletmişçesine. Sonrası altalta üstüste.
Otelin duvarları yükseldikçe yükseliyor karanlık gökyüzüne.

Aşk hareketleri dindi artık, uyuyorlar
ama en saklı düşünceleri buluşuyor şimdi
tıpkı bir okul çocuğunun ıslak resim kağıdında buluşup
birbirinin içine akan renkler gibi.

Şimdi sessiz ve karanlık. Ama şehir de onlara iyice yanaştı bu
gece. Işıksız pencereleriyle. Evler de giderek yakınlaştı.
O izdihamın ortasında iyice sokuluyorlar birbirlerine, bekliyorlar,
en ufak ifadeden yoksun yüzleriyle başlarına üşüşecek o kalabalığı.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: