Bir Şiir: Roberto Juarroz (3)

Ocak 4, 2012


IV – 25


Birlikte onca şeyi sevdik,

ayrı iken sevmesi müşkül.

Şimdi birden uzaklaşıvermiş gibiler,

ya da aşk, gökkubbenin eteklerine

tırmanan bir karıncaya benziyor artık.


Birlikte ne uçurumlar aşmıştık,

şimdi sensiz, sonsuz düzlükler gibiler;

bir kayıp düşler ülkesine benziyorlar,

gevşemiş bir gerginliğe,

olmayan bedenlerimizin yolunu gözlemeye.


Birlikte onca hiçi kaybettik,

alışkanlıklarda direttik, hep aynı yere geldik,

şimdi elimizde kalan yine koca bir hiçlik.

Zaman karşızamana dönüştü,

çünkü onu dert etmiyoruz artık.


Birlikte onca şeyi sustuk, onca şeyi konuştuk,

konuşması da, susması da birer ihanettiler,

mesnetsiz birer tespittiler,

birbirlerini ikame edebilirdiler.


Heryerde onu aradık,

heryerde onu bulduk,

heryerde onu bıraktık.


Ne yazık, hiç zamanımız olmadı

göz göze gelmeye o meşum ölümle,

sonuçta, onu da yine orada bırakacaktık.


Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: