Yannis Ritsos: İsmene (1972)

Kasım 20, 2012

“(…)

Aşağıdaki kayalardan –belki de bizim içimizden- bir adam

bağırıyordu,

durmadan bağırıyordu, ama hiç kimse duymuyordu onu.

Herkes bir yere gitme telaşındaydı

nereye? Ne yapmaya? Kendilerine  ayıracak zamanları yoktu,

soyunup yatacak,

kendi bedenleri içinde düş görecek, aynada kendilerine, ya da

birbirlerine bakacak zamanları.

Yalnız başkalarının gözlerinde görüyorlardı kendilerini

orada ne görebilirlerdi ki?

Belki de akıllarından geçenleri, ama herhalde gerçekte ne

olduklarını değil.

Bir gün,

bir kuş girdi yemek odasına. Şaşırıp kaldı herkes.

Kimse ne diyeceğini bilemiyordu, onlara bir şey soran yoktu

oysa,

herkes öfke içindeydi. “Kovun şunu, kovun şunu,” diye

bağırdılar.

Sandalyelerinden kalkıp ellerini kollarını salladılar,

iki de kadeh kırdılar. Kuş uçup gitti pencereden.

Hizmetçiler eğilip yerdeki cam kırıklarını toplarken onlara

baktım da,

yalnız onlardı gülümseyen. Kuşu tanıyorlardı; göz kırpıp ben de

gülümsedim onlarla.

Hep suçsuzlardır suçluymuş gibi görünen (siz de öyle

düşünmüyor musunuz?)

Siz de bilirsiniz bunu –eminim.

(…)”

İsmene, 1972. Yannis Ritsos, Bütün Şiirlerinden Seçmeler, Çeviren: Cevat Çapan, Kavram Yayınları, Şubat 1995, İstanbul. Sf.187-188.

Ritsos’un İsmene isimli uzun şiirinden kısa bir bölüm. Boldlar bana ait.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: