fernando_pessoa, telhados de lisboa, joao beja

Otopsikografi
Fernando Pessoa

Şair dediğin uydurur
Ama öyle hissederek uydurur ki
Gerçekten kendi acısı olur
Sonunda o acı, uyduruktan çektiği.

Ama yazdığını okuyanların
Okuyunca içlerinde hissetttikleri
İkisi de değildir bu acıların
Başka bir acıdır hiç bilmedikleri.

İşte böyle bir dairesel hatta
Döner durur aklı oyalamak için
Şu gönül de denilen adına
Fıkır fıkır oyuncak tren.

ambrose bierce

İki At
Ambrose Bierce

Bir vahşi at yolda bir evcil atla karşılaşır ve dayanamayıp nasıl da bir köle gibi yaşadığını yüzüne vurur. Ehlileşmiş hayvan karşı çıkar ve rüzgar kadar özgür olduğuna yemin eder.

—Eğer öyleyse —der diğeri— söyle o zaman, şu ağzındaki gem de neyin nesi?

—Bu mu? Demirdir bu. Bulabileceğin en iyi mineral takviyelerinden.

—Ya gemi tutan şu dizginler?

—Onlar gemin düşmesini engellemek için, bazen tembellik edip bırakıveriyorum çünkü.

—Ya sırtındaki eyer?

—Aptalsın sen! —der öteki sertçe— Çok yorulursam diye o. Yorgun hissedince atlıyorum eyerin üstüne, dörtnala koşuyorum yine.

marinha - tikashi fukushima

yasar kemal

“(…)

Dünyaya gelmek bir mutluluktur” diyordu. “Tabiat anaya borcunu ödeyeceksin. Ama nasıl ödeyeceksin? Zulme karşı, eşitsizliğe karşı, insanları aşağılayanlara karşı gelerek ödeyeceksin. Böyle de ödeyemezsin. İnsan gerçeği uğruna kelleni koyacaksın. Böyle de ödeyemezsin belki… Kavga uğrunda hain olarak suçlanmayı bile göze alacaksın.”

Ve ben bu sözleri hep dinledim. Amber Ağa niçin böyle konuşuyor, diye hep şaştım. Ama neden sonra taşın sert olduğunu anladım. Ve bu kavgada, kendi faydalarını, kişisel faydalarını kavgadan önce tutanları gördüm. Böylesi mutsuz insanlarla karşılaştım. Büyük halk adamı Amber Ağaya şimdi eskisinden daha çok saygı duyuyorum. Ondan çok şeyler öğrenmiştim. Şimdi bir şey daha öğrenmiş oldum.

Veyl, dünyanın mutsuz kişilerine.

4 Nisan 1967

(…)”

Baldaki Tuz, Yaşar Kemal, Basıma Hazırlayan: Alpay Kabacalı, Can Yayınları, 5. basım, İstanbul 1995. Sf.327. (O İnsanlar ki Mutludurlar… başlıklı yazısından). Boldlar bana ait.

***

Sen Amber Ağa’dan öğrenirsin. Biz senden öğreniriz. Bir başkası bizden öğrenir. Böyle böyle bize insanın bir köprü olduğunu öğretirsin. Öldükten sonra bile. Ancak kavga verenlerin o köprüden yürüyebileceğini öğretirsin. Yazılmasalar bile. Ve yalnızca iyi edebiyatın. Okunmasalar bile. Ve yalnızca iyi yazarların. Artık yaşamasalar bile. O köprüden sonsuzluğa yürüdüklerini öğretirsin. Her zaman bir son olsa bile.

İnsana, kavgaya, iyiliğe, sonsuzluğa inanan o eşsiz hatıranla…

Güle Güle büyük yazar…

Güle Güle Yaşar Usta…

Fevzi Karakoç - Kızıl Dağlar

%d blogcu bunu beğendi: