claude monet impression soleil levant 1872

Claude Monet, İzlenim: Gün doğumu (Impression, soleil levant) , 1872

“(…)

Altımızdaki mavi âlemden derin, sağır bir ses çıkıyordu. Bildiğimiz insan, hayvan, düdük, makine, tahta, rüzgârda, tel, ağaç, böcek… Yeryüzü seslerinden başka türlü bir ses, derinden, kulaç kulaç derinden bir ses işitiyordum. Bu ses, bu mavi âlemin nefes alıp verişinin sesidir gibi geldi bana. Bir karıncanın bizim bütünümüzü değil, milyonda bir parçamızı duyması gibi, ben de bu kocaman, deniz denilen canlı, muhteşem mahlukun bir parçasının sesinin, sağır, derin gürültüsünün milyarlarla eksilmiş bir parçacığını işitiyordum. Şakaklarım zonkluyor, kulaklarım vınlıyordu. Açıklarda bu durgun, derin, sesi gelmeyen sesten hep ürkmüşümdür. Konuşmak istiyorum. Bu sesi duymamak için içimden haykırmak geçiyordu. Şimdi pek yaklaştığımız Sivriada’ya kadar yüzsem, karaya ayağımı bassam, bağıra bağıra bir türkü söylesem diye içimden geçti.

(…)”

Alemdağ’da Var Bir Yılan, Sait Faik Abasıyanık, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Ocak 2013, II. Basım, İstanbul. Sf. 47. (İki Kişiye Bir Hikâye adlı öyküden). Boldlar bana ait.

Reklamlar

İki Kısa Öykü

Mayıs 8, 2015

El bote blanco

Beyaz Sandal, 1905, Joaquín Sorolla y Bastida,

Yanılgı
Karel Çapek (Çek Cumhuriyeti, 1890-1938)

Gemiyle Akdeniz’de yol alıyoruz. Öyle güzel bir mavi ki insan deniz nerede bitiyor, gök nerede başlıyor, bilemiyor; bu yüzden kıyıda ve gemide her yerde nerenin yukarı, nerenin aşağı olduğunu gösteren levhalar var; yoksa insanın ikisini birbirine karıştırması işten bile değil. Daha geçen gün, geminin kaptanı bize bir geminin yanlışlıkla denizi takip etmeyi bırakıp gökyüzüne açıldığını ama gökyüzü sonsuzluk kadar büyük olduğundan bir daha dönmediğini ve şu anda kimsenin geminin nerede olduğunu bilmediğini anlattı.

***

Aşkın Zamanı
Javier Alfaro Calvo (İspanya, 1947)

İnsan aşık olunca zaman işlemez oluyor. Yarın iki saat boyunca sana bakıp durdum. Dün kendime iki yedek göz alacağım, sırf sana daha çok bakabilmek için.

El Cabo San Antonio

San Antonio Burnu, 1895, Joaquín Sorolla y Bastida

%d blogcu bunu beğendi: