Osip Mandelstam: Bir Şiir

Şubat 4, 2018

mandelstam nkvd-1938

Osip Mandelstam, NKVD tarafından çekilen son fotoğrafı, 1938.

Yalnızca Çocuk Kitapları Okumak

Osip Mandelstam (1891-1938)

Yalnızca çocuk kitapları okumak,
Yalnızca çocuksu düşüncelere kapılmak,
Yetişkinlere özgü ne varsa uzaklaşmak,
Sonra tüm acılarından yeniden doğmak.

Ölesiye yoruldum ben bu hayattan,
Hiçbir nimeti kabulüm değil gayrı,
Ama hâlâ seviyorum şu dünyayı,
Başka bir dünyam yok, belki ondan.

Şimdi uzak bir bahçede kendi kendime
Basit, ahşap bir salıncakta sallandığımı,
O yüksek kayınları, o orman karanlığını
Puslu hatıralar içinden seçiyorum yine.

*Osip Mandelstamın 1908 tarihli (henüz 17 yaşındayken yazdığı) bu başlıksız şiirini ben İngilizce ve İspanyolca çevirilerini okuyarak ve Rusça orijinaline bakarak çevirdim. Rusça ve İngilizce versiyonlarına şu sayfadan bakabilirsiniz. Başlığa tıklayarak İspanyolca versiyonunu da görebilirsiniz.

Mikhail Germashev

Ormanda Dere Kıyısında Karlar, 1900’ler. Mikhail Germashev (1867-1930)

2 Yanıt “Osip Mandelstam: Bir Şiir”

  1. elif said

    Merhaba,
    Demek Victor Klemperer’in günlükleri bir gün Türkçe’ye çevrilirse adı “Sonuna Kadar Tanıklık Etmek İstiyorum” olacak… Mandelştam’ın kitabı da Türkçe’ye “Vedalaşmanın İlmini Yaptım Ben” adıyla çevrilmiş. Ve kitabın tanıtım yazısı doğruysa, 1977’de keşfedilen küçük bir gezegene şairin adı verilmiş. Adlar mühim.
    Bize şiirin bu çevirisini okuma imkanı sağladığınız için teşekkürler. Bambaşka anlamlarla ve güzellikle dolmuş. Şu dizesini sonuna bir ünlem koyarak, hatta hiddetle okumak istedim: “Hiçbir nimeti kabulüm değil gayrı!” Fakat sonra farkına varmadan yüreğimi serinlemiş buldum. Yüksek kayınların ve orman karanlığının serinliği herhalde yüreğime dolan… İnsanın yüreği bir şiirde bu kadar kabarır ve sonra aniden bu kadar diner mi? Dalga dalga vuruyor sanki şiir insanın içine. Ve bu da Dağlarca’nın bir şiirini hatırlattı, ben de onu gönderiyorum teşekkür niyetine. Sanki bu şiirde de her dörtlük bir dalganın kıyıya vuruşu ve çekilişi. Son dizede yalnız büyük bir dalga kayalara çarpıp dağılıyor…
    Selamlar,
    elif

    “Çıkamaz çocukluğundan dışarı
    Kimse.
    Oynamamız bundandır.
    Kara toprakla binlerce yıl.

    Çıkamaz çocukluğundan dışarı
    Kimse.
    Bundandır sevmemiz
    kiraz ağaçlarını.

    Çıkamaz çocukluğundan dışarı
    Kimse.
    Kardeşliğimiz bundandır
    Mavi sularla binlerce yıl.

    Çıkamaz çocukluğundan dışarı
    Kimse
    Bundandır inanmamamız
    Kocaman bombalara.”

    • BulentKa said

      Elif selam,

      Yorum ve Dağlarca şiiri için teşekkürler.

      Ben de şiiri çok sevdim ama ben bozkır çocuğuyum. Yüksek kayınlar, orman karanlığı çocukluğumdan bildiğim şeyler değil. Şiirler (aslında her metin) her okuruna başka şey söyler. Ama şiir kişisel deneyimlerle de örtüşünce muhabbet daha bir koyulaşıyor. İlişki özel bir anlam kazanıyor. Sizinki de öyle olmuş sanki…

      Teşekkürler tekrar, sevgiler,

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

<span>%d</span> blogcu bunu beğendi: